คือการ "รอ"ที่ไม่รู้ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร

7 มีนาคม 2556  เราไม่สามารถกลับไปแก้ไขอดีต ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้ ข้อผิดพลาดมันมีอยู่มากมายเหลือเกิน ผมพยายามจะทำให้ดีที่สุดแล้วมันก็แย่ที่สุดในตอนนี้ เมื่อสามวันก่อน ตอนที่จิตใจย้ำแย่และด้วยสภาพร่างกาย เหมือนจะไม่สบายและปวดท้อง ลุกแทบไม่ขึ้นผมได้ออกไปนั่งกินข้าวอยู่ร้านหนึ่งตั้งอยู่ที่ หลังมหาลัยผมเอง สภาพอาการและด้วยสีหน้ามันบ่งบอกได้ว่าแม่ค้าทักว่าไม่สบายหรอ เป็นอะไรหรือป่าวผมบอกไปว่า ผมกำลังปวดท้องมาก น่าจะเป้นกระเพาะทันทีนั้น แม่ค้าก็ลุกออกไปแล้วเดินกลับมาพร้อมกับยา แล้วบอกผมว่า "กินยาซะ" คำพูดสั้นๆแต่แสนจะมีความหมายมากในตอนนั้น ผมซึ้งใจจริงๆ ไม่รู้จะบอกยังไง ขนาดคนที่ไม่รู้จักกัน เขายังรู้สึกเป็นห่วงเลย ทำให้ผมได้รู้ว่าเราต้องก้าวต่อไป เจ็บแค่นี้ไม่ถึงตายหรอก และตอนนี้ ผมรู้แล้วว่าต้องทำยังไง ผู้หญิงคนที่ผมทำร้าย อยากจะย้อนความสักหน่อย เธอแสนดี ดีมาก ก่อนหน้านั้น เราเคยคบกันมาได้สักพักแล้วก็เลิกกันไป แล้วใครจะรู้แล้วตั้งแต่ตอนนั้น จนกระทั่งผมอยู่ปี 1 เธอรอผมมาโดยตลอด ตอนนี้เธอทำให้ผมรู้แล้วว่าผมคือคนพิเศษที่สุดแต่ปัจจุบันเธอมีแฟนแล้ว ขนาดเธอยังรอผมได้ ทำไมผมจะรอเธอไม่ได้ ผมทำเรื่องไม่ดีไว้เยอะถึงเวลาที่ผมต้องพิสูจน์แล้วว่า ผมรักเธอแล้วผมก็จะรอเธอ ขอบคุณมากที่ทำให้ได้รู้ว่าเธอมีค่าแค่ไหน แต่ตอนนี้ซิ เธอไม่เปิดโอกาสให้ผมได้คุยด้วยเลย แต่ผมก็ยังจะยืนยันคำเดิมว่า "รอ"

 เธอเคยลองถามตัวเองดูมั้ย ว่าหนึ่งชีวิตต้องการอะไร

แล้วถ้าสิ่งนั้นมันอยู่ห่างไกล "เธอจะลองเชื่ออย่างฉันมั้ย"