8 เมษายน 2556 ไม่ได้เขียนซะนานช่วงนี้ฝึกงานอยู่ เลยไม่ค่อยว่างตอนนี้รู้สึกอึดอัดในใจอย่างงบอกไม่ถูก อยากจะทำอะไรสักอย่างเพื่อเธอ อยากจะเจอหน้าอีกสักครั้งเกือบปีแล้วซิน่ะที่ไม่ได้ยินเสียงของเธอเลย ยังจำน้ำเสียงได้เธอไม่ค่อยพูด โชคชะตาจะนำพาสะพานไปเชื่อมต่อความสัมพันธ ซึ้งไม่รู้ว่าจะอีกนานแค่ไหนจะมีจริงไหม ปล่อยให้เป็นเรื่องของวันพรุ่งนี้ซะดีกว่าพยายามจะทำตัวเองให้ยุ่ง ผมจะรอดูผู้หญิงในอนาคตของผม ซึงอยากจะเจอวันนี้เลยด้วยซ้ำไม่อยากรอแล้วแต่เราไม่สามารถหมุนเวลาให้มาเร็วได้ ได้แต่คิดว่าถ้าเจออีกทีผมจะทำตัวใหม่ เรื่องราวของผมอาจจะไม่เขียนลงในบล็อกนี้บ่อยขึ้นผมคิดว่าจะเขียนด้วยตัวหนังสือของตัวเองดูเหมือนจะมีคุณค่ามากขึ้น

คนโบราณพิสูจน์มาก่อนแล้ว

14 มีนาคม 2556 คงเคยได้ยินมาทุกคนคำว่า "ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั้น" คำนี้ๆคงได้ยินมาบ่อยมาก เราอาจจะมองข้ามไป แต่จะมีสักกี่คนที่รู้กับความหมายของมัน ถ้าไม่ได้ลองลงมือทำจริงๆ หรือตั้งใจทำอะไรสักอย่างก็คงไม่รู้หรอก แต่ที่ผู้ใหญ่มักจะบอกกับเราว่า ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั้น มันคือความจริง ที่เขาได้พิสูจน์กันมาแล้ว ถ้าเราตั้งใจจะทำอะไรสักอย่างทำด้วยความตั้งใจ ทำด้วยความพยายาม ด้วยความอดทน สิ่งที่เราทำอยู่นั้น จะต้องสำเร็จแน่ ไม่ช้าก็เร็วงานบ้างงานไม่จำเป็นที่เราจะต้องทำเพียงลำพัง เราอาจจะมีหมูคณะหรือเพื่อนร่วมงานสร้างด้วยกัน ความสำเร็จที่มีก็ไม่ควรจะเป็นแค่เพียงชื่อคนใดคนหนึ่ง ควรจะเป็นทีม ที่กล่าวมาข้างต้น คำต่างๆนานาที่ผู้ใหญ่มักจะบอกเราเขาผ่านมาแล้วกับชีวิตท่านจึงสามารถสอนให้เราเรียนรู้ได้โดยเราไม่ต้องผ่านแบบท่านก็ได้ มันคือทางลัดอีกทางหนึ่งที่เราจะเข้าใจได้ แต่ท้ายที่สุดคนเรา จะต้องมีความอดทนกับสิ่งที่ทำแม้จะลำบากขนาดไหนเราควรจะมีความพยายามด้วยตนเอง
                  มาถึงเรื่องของตัวเองบ้างน่ะ กลับมาอยู่้บ้านได้ทบทวนตัวเองทบทวนเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมา เรื่องที่มันผ่านมาต่้างๆ เราสามารถเอามันมาเป็นจุดต่อของเรื่องราวเราได้ ฉะนั้น ผมจึงคิดแค่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าและปัจจุบัน ผมจะคิดแค่พรุ่งนี้จะต้องทำอะไรผมจะไม่คิดว่าอีก 10 ปี จะต้องเป็นยังไง ขอคิดแค่วันนี้เวลานี้และวันพรุ่งนี้ที่จะต้องทำคืออะไร ผมคิดว่าเมือง ฮอด ของเราน่าอยู่มากอากาศชั้นบรรยากาศ O zone ดีมากเลยผมได้ออกไปปั่นจักยานในตอนเย็นอยู่กับตัวเอง ใช้สมาธิ และประวัติเมืองฮอดเราก็มีมายาวนานมาก แต่ไม่มีใครสนใจ ซึงที่ผมไปเห็นตรงสะพานดงดำ(เลยพระดินแดงไปนิด) มีเจดีย์เก่าแก่เยอะมาก ซึงโดยปล่อยปละ ละเลย ซึงจริงๆแล้วเป็นเจดีย์ที่พระนางจามเทวี ได้สร้างไว้แต่ไม่มีใคร อนุรักษ์ไว้เลย แปลกน่ะ ที่มีของดีๆมีสถานที่สวยงามอยู่ใกล้ๆตัวแท้ๆ กลับไม่มีใครสนใจเลย "เหมือนกับผมที่ก่อนเคยมีคนที่รักและหวงใยมากกับผม แต่ผมกับปล่อยให้เธอจากไป " กาลเวลาอาจจะทำให้อะไรๆดีขึ้น ผมควรอยู่กับตัวเองให้มากกว่านี้ คิดแล้วยังเจ็บใจตัวเองไม่หาย แต่มันก็เป็นเรื่องที่ผ่านเลยมาแล้วเราไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรได้ ฉะนั้นผมควรยอมรับความจริงใช่ไหม ?

ฤดูร้อนกำลังจะมาถึง

9 มีนาคม 2556 เริ่มต้นใหม่ เริ่มความคิดใหม่ๆ วันนี้ได้ฟังวิทยากรคนหนึ่ง ชื่อ กฤษณะ จำนามสกุลไม่ได้ ได้มาเล่าประสบการ์ณชีวิต เล่าเรื่องราวกว่าจะประสบความสำเร็จ เขาเดินทางมายาวนาน กว่าจะมาถึง ณ จุดๆนี้ การที่เราจะทำอะไรสักอย่าง เราต้องรู้รายละเอียดไม่ว่าเรื่องนั้นจะเป็นเรื่องเล็ก ขนาดขุดหลุมที่คิดว่าเป็นเรื่องเล็กๆหากเราใส่ใจรายละเอียดมัน มันก็ไม่ใช่เรื่องเล็กแต่เราคิดยังไม่เป็น วันนี้ขอบคุณวิทยากรคนนี้มากทำให้เราได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ ใจของคนเราเมื่อเวลาเปลี่ยนไปอะไรๆก็เปลี่ยน ผมก็ไม่รู้วันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร เมื่อเรามีความฝันเราจงทำมันซะ ชีวิตเป็นของเรา ใจของเราก็เหมือนกัน เวลาอาจจะเปลี่ยนแปลงแต่ความรู้สึกที่เคยมีมันเปลี่ยนแปลงไม่ได้ซิน่ะ เธอเสียความรู้สึกไปแล้วมันกลับมาใหม่ไม่ได้หรอก ผมจะยอมรับความจริง แต่เมื่อตอนนี้ ณ เวลานี้ ใจของผมมันยังบอกอย่างนี้ผมก็จะทำต่อไป วันข้างหน้ามันอาจจะเปลี่ยนแปลงยังไง ก็เรื่องของอนาคต สำหรับตอนนี้วันนี้เวลานี้ ผมยัง รอ อยู่
           ฤดูร้อนมาถึงแล้วอีกไม่กี่วันข้างหน้าผมก็จะได้เริ่มฝึกงาน มีเวลาหยุดแค่หนึ่งอาทิตย์ คงได้กลับบ้าน ผมจำได้ว่าป่าต้นไม้แม่น้ำ เป็นยังไงความรู้สึกตอนที่นั่งอยู่ คนเดียวท่ามกลางป่าเขาริมน้ำ มันยังคงเป็นที่ประจำที่ผมนั่งดูพระอาทิตย์ เวลาเย็น กลิ่นไอ ของดิน เสียงของน้ำที่มี คนมาจับปลา ความรู้สึกมันยังคงอยู่ อีกไม่กี่วันคงจะได้กลับไปที่นั้น และทำให้ได้คิดถึงใครสักคน บันทึกเรื่องราวต่างๆนานานี้เกิดขึ้นจากชีวิตของผมจริงผมจะมาเขียนบันทึกนี้ไว้ทุกๆความรู้สึกที่สิ่งที่เกิดขึ้นจากชีวิต มันคงเป็นเรื่องราวที่วันข้างหน้าอาจจะมี ลูกหลาน มาอ่านไว้ก็ได้ ถึงเวลานั้นผมคงจะมีความสุขและดีใจมาก แต่ในช่วงเวลานี้ ผมยังคงคิดถึงใครบางคน

คือการ "รอ"ที่ไม่รู้ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร

7 มีนาคม 2556  เราไม่สามารถกลับไปแก้ไขอดีต ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้ ข้อผิดพลาดมันมีอยู่มากมายเหลือเกิน ผมพยายามจะทำให้ดีที่สุดแล้วมันก็แย่ที่สุดในตอนนี้ เมื่อสามวันก่อน ตอนที่จิตใจย้ำแย่และด้วยสภาพร่างกาย เหมือนจะไม่สบายและปวดท้อง ลุกแทบไม่ขึ้นผมได้ออกไปนั่งกินข้าวอยู่ร้านหนึ่งตั้งอยู่ที่ หลังมหาลัยผมเอง สภาพอาการและด้วยสีหน้ามันบ่งบอกได้ว่าแม่ค้าทักว่าไม่สบายหรอ เป็นอะไรหรือป่าวผมบอกไปว่า ผมกำลังปวดท้องมาก น่าจะเป้นกระเพาะทันทีนั้น แม่ค้าก็ลุกออกไปแล้วเดินกลับมาพร้อมกับยา แล้วบอกผมว่า "กินยาซะ" คำพูดสั้นๆแต่แสนจะมีความหมายมากในตอนนั้น ผมซึ้งใจจริงๆ ไม่รู้จะบอกยังไง ขนาดคนที่ไม่รู้จักกัน เขายังรู้สึกเป็นห่วงเลย ทำให้ผมได้รู้ว่าเราต้องก้าวต่อไป เจ็บแค่นี้ไม่ถึงตายหรอก และตอนนี้ ผมรู้แล้วว่าต้องทำยังไง ผู้หญิงคนที่ผมทำร้าย อยากจะย้อนความสักหน่อย เธอแสนดี ดีมาก ก่อนหน้านั้น เราเคยคบกันมาได้สักพักแล้วก็เลิกกันไป แล้วใครจะรู้แล้วตั้งแต่ตอนนั้น จนกระทั่งผมอยู่ปี 1 เธอรอผมมาโดยตลอด ตอนนี้เธอทำให้ผมรู้แล้วว่าผมคือคนพิเศษที่สุดแต่ปัจจุบันเธอมีแฟนแล้ว ขนาดเธอยังรอผมได้ ทำไมผมจะรอเธอไม่ได้ ผมทำเรื่องไม่ดีไว้เยอะถึงเวลาที่ผมต้องพิสูจน์แล้วว่า ผมรักเธอแล้วผมก็จะรอเธอ ขอบคุณมากที่ทำให้ได้รู้ว่าเธอมีค่าแค่ไหน แต่ตอนนี้ซิ เธอไม่เปิดโอกาสให้ผมได้คุยด้วยเลย แต่ผมก็ยังจะยืนยันคำเดิมว่า "รอ"

 เธอเคยลองถามตัวเองดูมั้ย ว่าหนึ่งชีวิตต้องการอะไร

แล้วถ้าสิ่งนั้นมันอยู่ห่างไกล "เธอจะลองเชื่ออย่างฉันมั้ย"

วันที่เสียใจ

วันที่ 3 มีนาคม 2556  เป็น วันครบรอบวันเกิดของผู้หญิง สำคัญคนหนึ่งเธอยังคงอยู่ในใจเสมอตลอดมา ซึ่งผมได้ทำร้ายเธอเอาไว้เยอะทำให้เธอเสียความรู้สึก เสียทุกๆอย่างจนตอนนี้เธอคงไม่อยากเห็นหน้าผมแล้วแหละ เธอบอกว่า อย่าได้มาเจอกันอีกเลย  เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ยังอยู่ในใจเสมอ ผมไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนั้น ผมทำกับเธอไปได้ยังไงผมคงเป็นผู้ชายที่โง่ที่สุดแล้วละ แต่ที่สุดแล้วคนเราต่างก็มีข้อผิดพลาดทั้งนั้น ผมไม่รู้จะขอโทษยังไงให้เธอหายโกรธ แต่เธอคงจะรุ้สึกดีถ้าเราไม่ได้เจอกันหรือผมเข้าไปยุ่งกับเธอ และในช่วงเวลานี้ของชีวิตผม มันเป็นช่วงเวลาที่รู้สึกแย่มาก ทั้งเรื่อง เรียนและจิตใจ มันบอกไม่ถูกอย่างไร ผมมีคู่รักหหนึ่งคนแต่ตอนนี้ มันคงไม่ใช่แล้ว เราใช้เวลาครบกันมาประมาณ 7 ปีแล้ว เธอเป็นคนดีขยันและเอาใจใส่ผมมากเลยทีเดียว แต่ด้วยความเข้าใจกันและนิสัยทำให้เรารู้ได้ว่า เราอยู่ด้วยกันคงจะไม่ได้ ผมเสียใจมากและผมต้องทำให้เธอเสียใจและความรู้สึก ซึ่งในความจริงแล้ว ผมไม่อยากจะทำแบบนั้นเลย เธอเป็นคนดีจริงๆ ผมคงจะอยู่กับเธอต่อไปไม่ได้ ผมทำให้เธอเสียใจตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมันเป็นเพราะอะไรไม่รู้ แต่มันคงจะดีที่สุดถ้าเธอไม่ได้อยู่กับผม เธอร้องไห้เสียใจเวลาอยูด้วยกัน ซึ่งถ้ามันเป็นแบบนี้ทุกวันผมคงจะรับไม่ได้ ที่ผมทำให้เธอเสียใจ ผมทำให้มันจบวันนี้ทีเดียวคงจะดีกว่าต้องมานั่งเสียใจทุกวัน ผมเชื่อว่า อนาคตเธอคงจะได้เจอคนที่ดีกว่าและ เข้าใจเธอมากกว่าผม สุดท้ายแล้วเรื่องราวมันจะเกิดอะไรก็ให้มันเกิด ผมเสียใจมาก 

การเริ่มต้น

26 กุมภาพันธ์ 2556 ก่อนวันสอบ 1 วันซึ่งผมยังไม่ได้อ่านหนังสือเลยแม้แต่ตัวเดียว ผมเริ่มสร้างบล๊อควันนี้เพราะอยากจะ เล่าชีวิตเรื่องราวของตัวเอง อยากจะเก็บไว้ แม้ว่าภาษาในการเขียนอาจจะไม่สลดสลวยเท่าไร ผมจะพยายามปรับตัวให้ดีขึ้น ก่อนหน้านี้ มีเรื่องราวที่ไม่ค่อยดีกับจิตใจผมเท่าไร และตอนนี้ก็ยังไม่ดีขึ้น ผมพยายามจะไม่นึกถึงเรื่องราวนั้น แต่มันก็คงอดนึกไม่ได้ในเวลาก่อนนอน เวลากลางคืนที่เงียบสงบ ลมโชยมาตรงใบหน้า มันทำให้ผมนึกถึงเรื่องก่อนๆ วันนี้ขอจบไว้เพียงเท่านี้ก่อน